M-mashatooki

دامن

m-mashatooki — Mon, 06 Apr 2009 09:49:33 GMT

وقتی آمدی از شانس تو همه چیز همان بود که باید می بود ، جز یک چیز و آنهم باورمان ، یک باور بیست و چند ساله ، از وقتی که رفته بودی .

تو درست مثل یک هنرپیشه معروف از همه چیز خرسندی ، اما سایه های دنبالت را نمیشناسی ، عجیب است ، ما را که بی هیچ ذوقی به اداهای تو می خندیم . مثلا تو هیچ وقت نفهمیدی که اینجا دیگر مثل قبل همه با همه درد و دل نمی کنند و البته پی نبردی که این خودش یک درد بزرگ است که توی تاکسی یا اتوبوس دیگر مردم با هم نیستند ، مرحم نیستند برای چند لحظه ای ... تو نفهمیدی که یک یبوست شدید همه ما را فرا گرفته ، همه ما را ... از هنرمند بگیر تا سرمایه دار و کارگر و سرباز ...

باور اینکه خانه ها هم دیگر مثل خانه های قدیم نیستند برای خود ما هم مشکل است پس در اصل توجیهی درست و منطقی برای آگاه نکردن و به هم نزدن خوشحالی ات نزد خود داشتیم .

تو درست گذاشتی چهار روز قبل از عید آمدی اینجا ، البته کمتر از یک ماه پیش گرما کارش را شروع کرده بود ، و من فقط یک ظهر آفتابی که توی حیاط ما سیگار دود میکردی ، وقت کردم کل ذوقم را به خرج بدهم تا بگویم :

میدونی کل این سرزمین مثل یه گربه چاقه که تو گرمای ملس بعد از ظهر زیر آفتاب چرت میزنه .

و تو خندیدی ... حسابی خندیدی ، و من خوشحال بودم که کشور ما چه راحت بی وفاها را هم میخنداند .

آن هم از آن آتش چهارشنبه سوری . دیدی؟ به صرافت افتادی که اینجا همه چیز تبدار و گرم است ؟ خیابان ها مثل بخاری های نفتی است و ماشین ها مثل پریموس های قدیمی و هر آدم به مثابه یک چوب کبریت نیمه سوخته ... و کل این وادی یک زن با موهای مجعد و سبز رنگ است که از هزاران سال پیش کارش این است که پاهایش را بکند توی آب ولرم خلیج و حمام آفتاب بگیرد ، هر کس هم آمد بدعنقی کند .

مثلا غر بزند : هی یارو ! جلوی آفتاب وایسادی ...

برای خودت یک دامن چین و واچین خریدی و ما باز رویمان نشد که بگوییم از آن سالی که تو رفتی باور و عقاید ما چقدر شبیه همین بنجلی است که به اسم صنایع تصنعی به تو انداخته اند . یک جاهایی زرد شده ، جاهایی هنوز قرمز مانده اند ، جاهای دیگر دوست دارند که سبز بد رنگ کاهویی بمانند و گاها رسوب میکنند به دیگر نقاط و . . . ما میدانستیم که سرت از این همه تغییر و تحول به دوران خواهد افتاد . پس نگفتیم و خواستیم که بماند پیش خودمان ( رازداری کردیم ) و تنها یک چیز مشترک بین ما بود آنهم بد مستی در شب چهارشنبه سوری ...

m-mashatooki — Tue, 23 Dec 2008 10:04:30 GMT

جاده را حسابی مه گرفته بود ، مه با حالی بود ، درست مثل فیلم های خارجی . یک پیکان بنفش مدل پنجاه و دو از پیچ جاده رد شد ، خسروی خوشحال فرمان این ماشین توی دستش مثل موم بود او نگاهی به ضبط ماشین انداخت ، یک پخش سونی بازار مشترک اما خوب سی دی میخورد و برایش ارزان تمام شده بود ، خلاصه کلی به عروسک اش رسیده بود ، مرجان گفته بود پیکان نه ، پژو! ... و او حالا با پیکان اش می تاخت به سمت نامزد اش که مردانه توضیح بدهد :

عزیزم این که می بینی فقط یک پیکان نیست ، زمین های پدری ، نصفش را بالا کشید خواهر بزرگترم با کمک شوهر غلتشنی که کامیون هم برای کشیدنش کوچک است بعد نصف دیگر هم رسید به من و مامان و آبجی کوچک تر که البته چند هکتاری را خسرو به عشق ات فروخت و دو سه میلیون اش که شد خرج نخجوان و مهمانی های مجردی و مشروب های مارکدار اصل و نمیدانم چند کوفت و زهرمار دیگر بعد ماند ده میلیون تومان ناقابل که با اونم یک خونه تو وسط رشت رهن شد و تازه رسید به خواسته مرجان خانم که یک پژوی حالا بماند رنگ نقره ای بود .

اما مرجان راستش وقتی خواستم بخرمش رفیقم که دلال معروف و صاحب نظری است در کل رشت ، در گوشی و فقط جهت دوستی بهم گفت : ولی اینو بدون خسرو برای شمالی جماعت هیچ ماشینی پیکان نمیشه . . . و من سریع یاد داداش افتادم ، یادته حتما که با همین پژویی که تو برای من می پسندی توی پیچ امامزاده هاشم یکراست رفت توی دره ، تازه مسئله اینجاست که من اصلا و ابدا سر به زیر و شرمنده نیستم چون خودم خوب میدانم پول پژوی کوفتی را داشتم اما به اراده و خواست خودم نخریدم اش ...

خسرو خلاصه توی همین افکار بود ، هوا خوب خوب طوریکه رطوبت آدم را حتی توی ماشین هم محضوض میکرد مه داشت بالا می آمد و آسمان بارانی را به زمین خیس و مرطوب می چسباند . کریم سلمونی به قولش عمل کرده و سی دی فریدون را برایش زده بود ، توی پیچ و خم جاده پیر بازار صدا

میآمد : چون آدمک زنجیر بر دست و پایم . . .از پنجه ی تقدیر من کی رهایم ؟

صدای خواننده محبوب اوج گرفته بود که یکدفعه صدا آمد . . . بام !!! مثل اینکه لاستیک جلو سمت چپ پنچر شد و این به معنی یک ضد حال اساسی است روی هبی که از صبح انداخته بود بالا و تازه به اوج نشئگی رسیده تا با صدای فریدون و سیگار و رانندگی فضایی به غایت مطلوب و راضی کننده بسازد .

با یک دردسر موزونی اتومبیل را به کناری از جاده کشید و نگه داشت ، میخواست به سمت صندوق برود که در همان دو سه قدم اول به افتضاح بعدی پی برد ، یادش افتاد توی اونجا چیزی به نام زاپاس وجود ندارد پس راهش را کشید و آمد چند قدمی جلوتر از ماشین تا از خودروهای رهگذر کمک بگیرد . از بخت بد اولین ماشینی که رد شد پلیس بود میخواست دستی تکان بدهد اما افسری که طرف شاگرد نشسته بود طوری با ظن به او خیره شده بود که جرات نکرد و تازه بخت با او یار بود که توی هچل بزرگتری نیافتاد و خودروی پلیس آرام آرام از کنارش رد شد ، خودش را زد به آن راه تا کامل دور شود ، بعد از آن یک کامیون آمد و از زور گنده گی نایستاد آنوقت پشت سرش یک اتفاق باب میل و جالب افتاد : ماشین گداعلی معروف به گدعلی آمریکایی از دوستان و همسایگان نزدیک در حال رد شدن بود که خسروی وجد زده شروع کرد به تکان دادن دست و ایما و اشاره حتی تا وسط جاده پرید اما وانت گدعلی که نزدیک بود او را زیر بگیرد مثل اینکه ترسیده قضیه خفت کردن توی کار باشد ، گاز داد و از صحنه دور شد ، خسرو دو تا فحش آب دار نثار گدعلی کرد و گفت : تو افغانی هم زیاده بهت بگن ... آمریکایی ؟!!!

وقت میگذشت و هوا هم کم کم داشت سرد میشد ، مه حالا دیگر کامل همه جا را فرا گرفته بود خسرو حسابی مگسی شده ناامید سرش را پایین انداخت و به طرف ماشین اش حرکت کرد که یکدفعه اتومبیل دیگری سر و کله اش پیدا شد یک ماتیز سبز بود خسرو وقتی پی برد راننده یک ضعیفه است با ناامیدی اشاره ی کوتاهی کرد و البته ماتیز هم مثل بقیه نگه نداشت و رفت تا او با یاس کامل برود و داخل اتومبیل اش بتمگرد .

داخل ماشین نشسته بود ، صدای فریدون را که حالا جدا روی اعصاب بود زد و خاموش کرد ، حوصله اش سر رفته بود سرش را روی فرمان گذاشت فکر کرد منتظ بماند تا وقتی که مه رفت یک غلطی شاید بتواند بکند ، همانطور روی فرمان چرت میزد که احساس کرد دو عدد چراغ قرمز چشمک زنان به جلوی خودرو نزدیک میشوند وقتی واضح تر شد فهمید که همان ماتیز سبز با دنده عقب نزدیک میشود ، از شدت تعجب دهانش مثل احمق ها باز مانده بود تا اینکه وقتی تیریپ زنی را که راننده اش بود را در حین پاده شدن دید خواست از خوشحالی و هیجان فریاد بزند .

مشکلی پیش اومده ؟

: واله ... م م می بینین که پنچره

شما مردا هم که بی احتیاط و حواس پرت . . . لابد زاپاس نداری نه ؟

و خسور با دهانی باز جواب داد : دقیقا

مورد جالب تر اینکه زن اصلا رفتارش به ضعیفه هایی که او دیده بود نمی خورد چون حتی توی عوض کردن لاستیک هم کمک اش کرد ، تهرانی بود ، راستش خسرو دیده و شنیده بود که زنان آنجا عین مردها خود ساخته شده اند اما این شکلی اش دیگر برای او متصور نبود که بعد از پنچر گیری دستهای روغنی و کثیف را با گوشه های مانتوی چهارصد - پانصد هزار تومنی اش پاک کند .

بعد از اتمام دردسر خسرو هاج و واج ایستاده بود به نگاه کردن ، زن خداحافظی کرد و رفت سوار ماتیزش شد .

خسرو خواست لاستیک خراب را داخل صندوق بگذارد ، اما در را که باز میشود یک موجود چند هزار ساله به حماقت تاریخی خود پی میبرد : لاستیک زاپاس برخلاف تصور او توی صندوق عقب بود ، برخلاف توهم او . . .

ماشین از یک گردنه پیچید تا چمخاله را به سمت جنوب ترک کرده باشد ، در جایی آنقدر صدای ضبط ماشین بالا بود که صدای تلفن همراهش را نشنید ، جایی نگه داشت ، خودش هم نمیدانست چرا ، اما خوب ایستاد . شاید رسم است قبل از ورود به یک شاهراه آدمی کمی تامل کند .پس از لختی بالاخره دوباره شروع به حرکت میکند ، رد میشود از اولین تابلوی عبور حیوانات ، چند دقیقه بعد میافتد توی پیچاپیچ جاده پسیخان ، آرام آرام برای خودش حالا یک شعر رشتی را زمزمه میکند :

مرجان چند روز است که سرما خورده نمیگذارد تا او ببوسدش ، کسی صبر کردن را به خسرو یاد نداده شاید ، داشت با خودش حرف میزد از همه چیز ، تازه نشئگی به اوج خود رسیده بود تا مثل مایعی نگه دارنده او را کامل در خود بگیرد و حالا او شده بود مثل عقرب توی الکل مغازه حقیر کریم سلمونی.

"و اما رویداد"

بالاخره بعد از مدت ها با خود زر زدن متوجه شد که این پرشیای مشکی رنگ و اتومبیل های پشت سرش که همگی مدل بالا و رنگ تیره هستند از ابتدای اصلی تا به اینجا همینطور پشت سرش را گرفته اند و تعقیب وار میآیند ، اول فکر کرد که توهم است اما از یک پیچ که رد شد توی کمان جاده چند اتومبیل تیره رنگ و مدل بالا که همین طور قطاری و پشت سر هم میآمدند را تشخیص داد .

یک کاروان ماشین آنهم با آن شکل و طرز غریب پشت سر او ، باید خبری باشد حتما ، صدای ضبط را کم کرد ، تازه متوجه زنگ گوشی اش شد ، هول کرده بود در یک لحظه نگاهش بین آینه عقب و جلوی ماشین و صفحه ی نمایشگر گوشی اش حیران شد ، سرعتش را به ناگهان کم کرد طوریکه نزدیک بود با پرشیا ، که به فاصله ی دو- سه متری اش می آمد برخورد کند ، اما دست فرمان خوب به دادش رسید و سریع ماشین را جمع کرد ، اعصاب خسرو از این وضع مسخره به هم ریخت طوریکه در یک لحظه به دور از ترس و احتیاط ، یک دستش را روی بوق گذاشت و دست دیگر را تحقیقا تا نزدیکی بازو از پنجره بیرون آورد و با دست و دهان اشاره کرد که :

خوب جلو بزن مرتیکه ... کون به کون من چسبیدی که چی ...؟

البته این خشونت آنی بود بعدش انگار نه انگار ، کاروان اتومبیل ها به همان مرموزی و با همان خونسردی پشت سراو حرکت خود را ادامه می دادند .

همه چیز به طرز مرموزی در اتفاق است ، خسروی کاملا مضطرب ، مستاصل ، او میخواهد و حق دارد از ماجرا سر در بیاورد ، هماره فکر می کند ، کیلومتر ها همینطور برای خودش تخیل می کند تا اینکه بالاخره بعد از مدتی همه چیز برایش عادی می شود . پیش خودش اینطور توجیه کرد که شاید اصلا همه اینها یک شوخی خانوادگی مسخره در ایام تعطیلات باشد مسافرهای پولدار و الکی خوش از این دلقک بازی ها زیاد دارند . سعی داشت بدون سوال دیگری به راهش ادامه دهد اما شک به حقیقت مثل یک جانور موذی زیر پوست سرش راه میرفت ، او برای اینکه ذهنش راحت شود شروع کرد به زمزمه کردن یک شعر من در آوردی دیگر :

واقعیت اینجا بود که لاطالعات خسرو هیچگاه وزن و قافیه خاصی نداشت اما برای خودش خیلی لذت بخش بود که به آمال و اتفاقات ساده ی زندگی روزمره و حقیرش لباسی از ریتم بپوشاند ، غافل از اینکه زندگی همه آدم ها حتی مهم ترین و پولدارترین آنها از آغاز تا پایان عبارت است از :

دو ر می فا سو لا سی و دوباره دو و آنگاه

تمام ...

دوباره به آینه عقب نگاهی انداخت متوجه شد که هنوز همان حرکت آرام ماشین ها در پشت سرش ادامه دارد و دست از سرش بر نمیدارد پیش خودش فکر کرد چه جالب : درست مثل لشگر لجستیکی که برای فتح دهات پسیخان آرام در حال حرکت است ، شاید پدربزرگ او خاطرش است جنگ دموکرات ها را که لشگر زرهی محمدرضا شاه تازه به قدرت رسیده با توپخانه سنگین تبریز روستاهای باقیمانده از زمان تحت رهبری پسیان را به خاک و خون کشید ، اما خوب چون در واقع سه نسل از آن واقعه گذشته بود ، این تصور بدون هیچ حس نوستالژیکی بمانند یک بارقه از ذهن او رد شد .

اتومبیل های تیره رنگ همچنان از پشت سر میخزند ، خواست که تخیل را کنار بگذارد خسرو به خودش گفت :

احمق !!! این مسخره بازی نیست اما تو باهاش طوری برخورد می کنی انگار که توی یه خواب یا موقع چرت زدن ات داره اتفاق میافته ... نه این درست نیست بلاخره باید معلوم بشه . . .

دیگر میتوان گفت خسرو تصمیم خودش را گرفته بود ، باید از قضیه هر طور که شده سر در می آورد اما به حقیقت این کار جرات می خواست معلوم نبود که آنها کاملا بی خطر باشند اصلا یک تخیل لعنتی دیگر به او می گوید که آنها یک خانواده مافیایی و تبهکار هستند که برای ییلاق یا شاید مراسم تدفین یکی از بزرگانشان رهسپارند .با خود گفت :

آره ، چه جالب میشه مراسم تدفین یک پدر خوانده ... توی این مملکت چیزی که زیاده پدر خوانده است .

اما این بالاخره آخرین تخیل اوست ، حسی هست که انگار او را از درون می خورد ، یک بلندگویی که از درون فریاد بی جلبزه خسرو را سر می دهد ، ناگهانی و گاهی مکرر .

شاید استراحت و خوردن چیزی که گشنگی آنی اش را مرتفع کند بهانه خوبی باشد برای نگه داشتن اتومبیل و . . .

سر در آوردن از قضیه ؟

کشته شدن اش ؟

یا یک آشنایی جدید و خوب و حتی گرفتن یک وام کت و کلفت ؟

و شاید به قیمت از دست دادن ماشین اش ؟ آری! اصلا از کجا معلوم تمام اینها یک برنامه برای سرقت نباشد ؟ اما دیگر فرصتی به افکار مسخره اش نمیدهد خسرو ، ناگهان فرمان ماشین را میچرخاند و ماشین را به کناری از جاده می کشاند و در تعجب کامل ، خوردروهای در تعقیب هم یکی یکی و آرام با فاصله پشت سر او از حرکت باز میایستند .

خسرو از ماشین پیاده میشود تا یکی از گزینه های تخیل اش یا حتی چیزی که در تخیل او هم نبوده هر چه هست در واقعیت تجربه کند . خسرو صندوق عقب را باز کرد با ترس سفره را روی در آن پهن کرد . پشت اش به آنها بود ، خواست تا اولین لقمه را بگیرد که حضور دو تا پا را در پشت سرش احساس کرد ، خسرو آرام به طرف پاها برگشت ، سعی داشت خودش را کاملا خونسرد جلوه دهد همان پاها چسبیدند به یک هیکل گنده با یک کت سرمه ای تیره و گران قیمت که مارک هاکوپیان داشت ، هیکل توی کت به وسیله ی سری گوشتالو و زرد رنگ و ریشو که رویش چسبیده بود گفت :

داداش میشه حرکت کنی ؟میدونم خسته ای . . .

خسرو گفت : چطور ؟

و سر ادامه داد : ما مسافریم پلاک شما نمره ی رشت بود و ما هم فهمیدیم که شما میخوای برگردی رشت و چون مسیر رو درست بلد نبودیم دنبال شما راه افتادیم .

خسرو پوزخندی زد و گفت : اما من دارم می رم پسیخان .

سر گنده عصبانی شده بود : پسیخان چیه ؟ مگه تو از اصلی نپیچیدی تو ؟ پس ما این همه مدت مسخره ات بودیم ؟

خسرو دید که طرف طلبکار هم شده داد زد : به من چه آقا ؟ شما خیلی بی خود کردی دنبال من راه افتادی هزار تا فکر به سرم زد ، اصلا خیر سرت نمی تونستی از اول بنالی که . . .

و اما . . .

اینجا داخل یکی از آن ایوان های کوتاه و خوشگل خانه های روستایی شمالی است ، جایی که خسرو یک کمپرس یخ را زیر چشمی که در اثر دعوا با هیکل گنده بک توی کت باد کرده گرفته و منتظر نشسته تا مرجان اش از خانه ی خاله مدینه اینها بر گردد . جایی که او با خود دوباره فکر میکند . اما ایندفعه نه از آن فکر ها و تخیل های واهی بلکه به یک نتیجه ، نتیجه ای که درست است خیلی کلیشه شده و شاید ساده نشر یافته باشد اما حقیقت دارد :

تقریبا هیچ کدام از تخیل های آدمی شبیه به واقعیت نیست .

م . ماشاتوکی

در بیست و نهم آذر هشتاد و هفت برای بار آخر بازنویسی شد

حکم آسمان و ریسمان

m-mashatooki — Sun, 16 Dec 2007 20:22:23 GMT

ميشد با چند تاي ديگر او را به هوش آورد ،‌چك و لگد بود كه نثارش ميشد ،‌از صبح پيش آنجا خوابيده بوده ، اهالي ميدان تره بار كرج فكر ميكردند نمرده و او ، نمرده و مرده اش فرقي نداشت ،‌گاهي تا نيمه چشمش را باز ميكرد ، بايد تقاص چند سيبي را كه از زور گرسنگي دزديده بود پس ميداد بعد يكدفعه حالي اش شد ، دو چشمش را باز كرد . ابر تيره اي از بدن مردها دوره اش كرده بود ، اين اولين باري بود كه حس اش ميگفت بايد زن باشد ،‌تا بحال به اين صرافت نيافتاده بود ،‌دور و برش ديده بود كه زن ها را ناز ميكشند ، زن ها مردي را دارند كه برايش خودشان را لوس ميكنند و شبها در بازوان قدرتمند و حامي هم او ميخوابند .

اما زن ، همه و همه را نداشت و حاشيه هاي يك مرد را هم فراموش كرده بود ، مردها بلندش كردند و روي يك صندلي داغون لهستاني نشاندنش ، گاه و بيگاه سر بلند ميكرد و نميدانم چه عذري را ميطلبيد و پيرمرد ها كه دو تا بودند با نگاه هاي سرزنشگر عذر ها را رد ميكردند و توجيه ميخواستند ، آن يكي كه از دومي پفيوز تر بود با بيني درشتش ميخواست خانواده اش را پيدا كند ، كاسبي رسيد. او ميوه ها را شناخت خود زن را هم، خير سرش بخشيد به لقايش ، پيرمرد كام سنگيني از مگناي قرمزش گرفت و چپ چپ نگاه ميكرد كه گفت : زن باس بتونه يه خونواده رو بچرخونه نه اينكه گوشه خيابون همينطوري آس و پاس و ... مرد ديگري ادامه داد : پلاس

و سيب ها پلاسيده بودند . سيب ها چند وقتي بود كه پلاسيده بودند و مردم بي توجه به فصل سرما كه سيب ها درش ميپلاسيدند هنوز هم به عنوان دردانه ميخريدند سيب ها را ، زن عذر را حالا ديگر از مرد كاسب ميطلبيد ، پيش خودم فكر ميكردم چقدر گناه دارد اين زن كه به هر كدامش كه اعتراف كند باز هم اوست و سيب و ماهيت جبلي گناه ، پس زن اگر ميمرد ، كه حالا مرده و نمرده اش فرقي نداشت ،‌زن اگر ميرفت در حيني كه زيرش حصير سرد آسفالت بود ،‌باز هم بايد وقت رفتن عذر ميخواست و بعد رفتن هم ، پير تر ها ول كن معامله نبودند ، حتي يزيد هم ترحم برانگيز است وقتي در دشت كرب و بلا باشي و اين ها چكامه اي ميشد كه پيش تر ها زن تجربه نكرده بود .

زن بلند شد عذر رفتن را ميطلبيد ولي پيرمردها نميگذاشتند باقي هم به زر و ورهاي آن دو گوش جان داشتند تا زن به به يكباره كمي آنطرف تر دويد و دوباره ايستاد تا ببيند كسي دنبالش ميكند ؟ اما نميكردند چيزي بين بخشيديم و نه هنوز بمان و زن دو بچه داشت بزرگ كه هر دو فلج در انتظار سيب هاي دزدي پلاسيده بودند و كاسب اينها را به هديتي بخشيده بود به لقاي بچه ها كه اگر نبود بيدار شدن نابهنگام صبحش ، زن ميرفت و سيب ها پلاسيده كف حصير آسفالت را مك ميزدند . . . و زن ديد كه هيچ كدام ندويد تا دنبالش كند دورتر هم دويد و قضيه به همين منوال بود ، خواست جان بكند و از جمع توده وار دورتر شود كه مچ پايش پيچ خورد تا مصيبت را كامل كند ،‌كامل مانند بدر ماه در شب چهاردهم كه هيچ گاه نرسيد تا سيب ها را از دست زن بقاپد ، حالا زمين ميخورد و دور ميشد يكي از كاسب ها بلند شد و يكي از همه پلاسيده تر را به سمتش پرتاب كرد ، خواست كه گم شود و او گم شد در تو در توي كوچه هاي شاه عباسي و خيابان دانشكده ،‌و شبي ديگر ديدم كه پيدايش شده بود، دست يكي از شاخ شمشاد هايش را گرفته بود ، انگشت كوچك شاهكار يك خلقت در دستش نمايان بود و انگار كه رسم باشد يكطرفه به قاضي رفتن ، پشت سرش ميشنيدم كه پيش خودش ميناليد ، طوريكه فقط من و شاهكار خلقت بشنويم ، ‌او ، زن رو به قاضي كه نبود : آقاي قاضي دست منو از پشت ميپيچونه ، بچه ها مو كتك ميزنه ، بنويس آقاي قاضي بنويس كه شب پول نمياره خونه و نميدونم براي كدوم پتياره خرجش ميكنه ،‌ آقاي قاضي بنويس ...

و او فكر ميكرد كه قاضي عريضه مينويسد و قاضي هيچ وقت عريضه نمينوشت و او هنوز مچ پايش تاب ميخورد . من وا نهادمش و راه را كج كردم اما او هنوز تكرار ميكرد . حالا صداي هق هق او كه در ريشخند عابران گم شده بود پيدا بود ،‌او شكايت ميكرد و شاهكارش با سر و آبي كه از دهانش آويزان بود تاييد ميكرد و انوشيروان عادل تايپ ميكرد عريضه را و اين سازها نتوانست قاضي را در آن جمع سوت و كور پيدا كند طوري كه چيزي از درونم فرياد كرد :

آي قاضي . . . كجاست آن انوشيروان عادل و حكم آسمان و ريسمان عدالت دوزش؟

سپس زن دور شد طوريكه زن هاي ديگر هم پيدا بودند ، زن هايي كه زن بودنشان ثابت به آسمان و ريسمان دوختن بود .

م. ماشاتوكي

بيست و نميدانم چندم ماه آذر هشتاد و شش

هنوز که داخل ساختمان نشدیم ...

m-mashatooki — Wed, 19 Sep 2007 08:57:18 GMT

e-mail Address : mazdak_mashatooki@yahoo.com

هنوز كه داخل ساختمان نشديم. پس فرض مي كنيم الان پشت ميزش نشسته و به دور از حساب و كتاب، صورتش را آرايش ميكند يا شايد برعكس. ديده ما داريم وارد ميشويم. بزك صبح را به زور آب دستمال پاك ميكند. پارسال كه قرار شد همه كارمندها و خدماتي ها نظراتشان را راجع به مديريت(كه همان مدير ميشود!) بنويسند و به صندوقي كه دست او بود بياندازند ( صندوق كه نبود, يك جعبه مقوايي). كسي نديد خودش بياندازد. رفت توي اتاق. ميگفتند كه رو در رو گفته. چيزي بود كه خجالت ميكشيده حتماً بگويد. چون پسر مدير بعدها سرناهار پرسيد كه خانم چرا نظراتشان بين كاغذها نبود. و او مثل اول هاي كارش, لبويي سرخ شد. مدير كنار پسرش نشسته بود اضطراب داشت انگار... پس حتماً چيزي بوده كه انقدر منشي خجالت ميكشيد. ناهارش را خورده , نخورده رفت سراغ كارش.

زنگ را دوباره به صدا درمي آوريم. بايد باشد, مدير ميگفت, هي تكرار ميكرد: چرا باز نميكند؟ سر من هم داد زد.

در را داشت مي شكست. سوال نكرده بود, مي كرد هم كليد نداشتم. آن روز نياوردم ولي شانس را چرا خيلي زياد.

چون تا آخرين لحظه پي جورش نشد.

درباز نميشود, من نگرانم, مدير بيشتر مشكوك است. يك احساسي مثل شهوت كنترل ناشدني در او غليان ميكند . تقصير خودش نبود كه با همه مردها راحت بود. چرا آخر هر تلفني ميگفت: عزيزم؟ اينها مهم نبود. حتي اين هم زياد توي چشم نميزد كه بعضي شبها با يكي از مهندسها گرم ميگرفت و سوار ماشينشان ميشد تا به مقصدش برسانند.

پس چرا مدير اين قدر مشكوك و بيشتر از آن ، آشفته ميزند؟ دستمال جيبي را در مي آورم.چند تا عطسه پشت سرهم. يك بار جلوي او بازش كردم كه يك تف ناخواسته را تويش خالي كنم. دست به دهان برده بود ناخن به انحناي دندان هاي سفيد كشيده ميشد, فقط كشيدن بود, احساس خوبي داشت ، ولي جويدن در كار نبود.

پرسيد: چه دستمال قشنگي ..... از كجا خريدينش؟

ميخواستم بگويم از كوچه پشت سري, مغازه ي خرازي كه آنجا هست. ولي به يك باره احساس احمقانه اي زحمت دستمال را انداخت گردن نامزدم. خودم بعدها فكر ميكردم. شايد مثل او ... چه جالب ميشد مثل توي فيلم ها. دو دستمال يكي مال عاشق و ديگري دست معشوقه اش.

ترق! درچوبي را شكست! انقدر زور نداشت. چطور مدير شده؟ ...؟ تا من سوال ها را تمام كنم. تمام پله ها را يكي دو تا مي كند... توي راهرو داد مي زند. ميخورد زمين با كت و شلوارش, با صداي گرفته فرياد مي زند : من ميدونم اين آكله يه نفر رو آورده ... كثافت .... در دوم هم باز نبود. هيچ دري جلودار مدير نيست. لگد!. . . در تمام اتاق ها را با ترس يكهو باز ميكند. كه چه ؟ غافلگير كند؟ او و عاشقش را ؟ كه حتماً در آغوش همديگرند؟

در انتهايي, اتاق آخر, مدير نفس نفس ميزند. خانم منشي سر نماز است.

منظر

m-mashatooki — Thu, 28 Jun 2007 06:46:28 GMT

فرض کردیم که چند نفری نشسته اند رو به پنجره ای که به بالکن مشرف است و از آنجا به حیاط و خیابان و در آن زنی راه میرود تا برسد به خانه . پنج دقیقه می بایست طول بکشد . او وقتی کلید می اندازد در را که باز میکند دوباره همان دخترک را میبیند ، سارا ، که نشسته و با گیسهای مرتبش بازی میکند .

دخترک به این فکر است که چقدر شبیه ماتیلتا٭ شده ؟ و حالا زن را که میبیندش میتواند دست کم روی این حساب کند که برایش دل بسوزاند ، مقدارش هم مهم نیست .

زن اما بی تفاوت است ، عابری است و از کنار او رد می شود . سارا که حالا به نیمه ی باز در چشم دوخته است ، دوستش نسترن از منظر اوست که لی لی کنان چیزی را ، سنگی را روی زمین جا به جا میکند .

او ، نسترن ، متاخر است ... دیر آمده و به خاطر همین باید تنها بازی کند ، تازه از زمانیکه سارا ، پدر و مادرش را دیگر نمیبیند ، او تنها تر هم شده ، چند باری سراغش رفته بود ، سارا سرش را حتی بلند نکرده که بگوید : نه ، نمی آیم یا حال ندارم حالا . پدر و مادر ، نسترن را حاصل شور جوانی می دانند ، در سن بالا ، آنهم بعد از چهار تا غلتشن که هر کدامشان حالا رفته است سراغ زندگی خودش . نسترن سنگ را به خانه ی آخر می رساند . چه فایده ؟ با لگدی میزند زیر شکم سنگ ، شوت میشود زیر ماشین که همانجا روبرویش پارک بود .

گربه ی مادر که به توله های تک و توک زنده مانده اش شیر میدهد ، با یک سکندری قایم و تیز از جا می پرد . از زیر ماشین بیرون می جهد ، موقعیت اطراف را برانداز می کند ، شاید می فهمد که باز یکی از آدمها کرمش گرفته است . او میگذارد تا پاسی از شب بگذرد بعد به ساعت دوازده آدم ، توله هایش را به جای امن تری ، لای شمشاد ها می رساند .

زن باردار ، زنی که شکمش برآمده است ، دوباره گربه ی گنده ای را که چند روز پیش زده بودش را میابد ، خوشحال است چون مادر از بد شگونی کارش خیلی گفته بود و او با این که به این چیزها اعتقادی نداشت . ته دلش را کمی لرزاند یا کمی شاید دلش هم سوخت .آری دست کم میتوان گفت که دلش سوخته بود ، زن همان طور که لمبر برمیداشت به سختی از پله ها بالا رفت تا تکه گوشتی ، پوستی ، لااقل استخوانی برای گربه بیاندازد .

همان چند نفر ، دوباره از منظر زن باردار را میبینند ، این کارشان زشت است ، دید زدن به حساب میآید ، یعنی خوب نیست که زن را از روی بیکاری دنبال کنند تا برسد به خانه ، در را ببندد و از منظر برود . پنهان شود .

صدایی از کوچه میآید . صدای ترمز ماشین ... له شد گربه ی مادر که قصد داشته از خیایان رد شود . جیغ ، جیغ زن همسایه ی سارا که دیده دخترک چگونه از پنجره آخرین طبقه خودش را به پایین پرت میکند ، بیچاره در این فکر است که همین چند دقیقه پیش از کنارش رد شد ، پس دیده بودش ، چرا توجه نکرد؟ کاش با خودش به خانه اش میبرد . صدا ، صدای زمین خوردن زن باردار و سقط شدن درجای بچه اش و این که روزهای پیش رو را تا آخر عمر چه فحشهایی که به خودش میدهد ، چرا به خرافات مادر توجه کرده ؟ چرا ؟ یا نه اصلا چرا به ندای کاذب قلبش گوش داده ، که جگرگوشه اش را فدا کند ؟

اما ...

صدا ، صدای دیگری است . اتفاق دیگری است . هر چند نفر که رو به پنجره بالکن ... رو به منظر شان نشسته اند ، با سر به هم اشاره میکنند ، تصدیق میکنند : صدا ، اتفاق رعد و برقی بود که سراسیمه زد و رفت و حالا باران که موهای خیس نسترن تنها را میشوید ، لباس و دمپایی زن باردار خیس میشود ، از روی برگهای شمشاد تک و توکی قطره هایش نثار بدن داغ گربه ی مادر و توله هایش میشود . و البته بر شیشه در خروجی ساختمان خودش را میکوبد محکم ، که سارا هنوز هم باران را دوست دارد .

م . ماشاتوکی

بازنویسی چهارم تیر هشتاد و شش

٭نام شخصیت دختری در فیلم حرفه ای ساخته لوک بسون - 1998 ، توضیح اینکه در داستان فیلم خانواده ماتیلتا به طرز وحشیانه ای توسط یک پلیس فاسد کشته میشوند و او تنها میشود .

صفر - سه ( بر اساس شعری از برادرم اشکان خان )

m-mashatooki — Sat, 21 Apr 2007 07:33:18 GMT

در این زندان – فکر

در این لجنزار بکر :

تو نطفه ی از پیش مرده ای را بدنیا آورده ای

و سکون ... سکون همانی است که سالها پیش قداره را از رو بسته است

و داروی زرد رنگ ،

به رنگ زرد کهربایی دوای درد شکمت بود .

دویست و پنجاه نطفه ی از پیش مرده

هفتاد و هشت مادر قاتل

به علاوه چند بسته داروی زرد رنگ صفر – سه :

برای آنچه شکم درد می نامیم .

" خداوند آنها را از شر واپسین انسانهای پیشین دور می کند "

آیه چندم از سوره ی چند

... و خداوند هیچ نکرد ، آنگاه :

واپسین انسانهای پیشین از خوردن آنها سیر نمیشدند .

هر گاه خواستی در کوچه پس کوچه های ناصر خسرو دنبال متاع زرد رنگ بگردی و نیابی اش ،

از هیچ کاسب دارویی ،

سوال نکن .

تنها قدم بزن و سعی کن به درد شکم فکر نکنی .

یک کاسب داروی زرد رنگ میشناسم ،

که لباسش زرد خوشرنگی است .

برای اینکه همیشه جوینده یابنده است :

پشتش درشت نوشته اند :

صفر – سه

فال درست

m-mashatooki — Sun, 04 Feb 2007 10:01:24 GMT

شاعر شعر سروده اینجا نشسته است و شاعران شعر نگفته به او نگاه دوخته اند . کام هایی را که از سیگارشان می گیرند سفت است . کامی که هرگز از این زندگی نبرده ام ... بگویم ؟... نبرده اند .

هادی سپوخته ی فصل زمستان است که از تنگاتنگ دریچه ای تاریک افتاده است و افشین نشر تازه ی امشب برایش خوشی است .

محمود هم دوباره داشت می نوشت که به طوری نه چندان ناگهانی ... یک کرکس بزرگ محترمانه از پله های کافه به پایین آمد .

کرکس بی مقدمه گفت : امشب یک غذای کامل برای بچه ها ... باید ببرم ... امروز خیلی بازی کردن ، حتما خسته ان .

افشین خیلی متعجب با اینکه میخواست خودش را خونسرد جلوه دهد ، مثل همیشه شد . پس گفت : اوه ! واقعا یه کرکس مادر ...

کرکس میان حرف افشین گفت : کرکس مادر قیافه ته... من پدر خانواده ام ، یه خانواده ی شلوغ با دوازده تا جوجه!

افشین دید که یک گند تازه ، آنهم اندازه ی کله مبارک دوستان کاشته است ، پس تصمیم گرفت از کرکس عذرخواهی کند و در عین حال بین کلامش تکه ای درست و حسابی بیاندازد و به قولی حیوان را سر جایش بنشاند.

افشین عینکش را تکان داد و گفت : ...

چه گفت ؟!

خب بی خیال . . . اصلا مهم نیست افشین چه گفت .

کرکس کم کم عصبی می شد فریاد زد : خیلی خوب ، بسه دیگه ، باید یکی از شما رو ببرم ، بچه ها منتظرن ...

اکبر که تا این لحظه ساکت بود ، نظر تلخ ولی متعارفی داد : خوب باید مطمئن بشی چه کسی از همه بیشتر گوشت داره ؟( بعد نیشش را تا بناگوش باز کرد چون به هیچ وجه جزو گوشتالوها به حساب نمیآمد ، هر چند آنقدر بیخیال است که اگر هم این طور بود ، فرقی نمیکرد )

کرکس تصریح کرد : نه اتفاقا اینطور نیست ! خوشمزه بودن مهم تره ، چون به هر حال همه شما حداقل چهل کیلو رو که دارین !؟ با این حال که شبیه هندوونه ای در بسته ، خوشمزه بودنتون مشخص نیس .

تقریبا چهار نفر از پنج نفر در این فکر بودند که کرکس چه خوب از روابط شکمی و عرفان درونی انسانها با هندوانه آشناست .

کرکس ادامه داد : خواهش میکنم آقایون !بیشتر از این نمتونم معطل بمونم ، باید یکی . . .

رهيار كه فالگير اختصاصي كافه ميشد . الحق در شامورتي و مخ زدن لوند هاي سيگاري كه پاتوق غروبشان آنجاست ، مهارت خاصي داشت. اما كرم ديگري كه در اين شخص خود شيفته مي لوليد ، نوعي كنجكاوي و پرسمان از تازه وارد هاي نامتعارف بود كه به مجرد ورود كركس اين كرم شروع به لوليدن كرده و دست آخر جايي خودش را نشان داد كه فالگير در دو قدمي و صورت به صورت كركس آشفته اين حرف ها را زد :

- کاش با خانمتان می آمدید ! اگر ایشون هم می اومدن میتونستم فال هر جفتتون رو بگیرم ، به علاوه اینکه با خانم گلتون هم آشنا می شدیم ، حتی می تونستم بگم که امشب غذا پیدا می کنین یا نه ...

محمود دوباره به نوشتن مشغول شد ، چهار نفر دیگر به گفت و گویشان ادامه دادند .

البته کرکس به فالگیر گفت :

فال درستي بود !

m-mashatooki — Sat, 30 Dec 2006 10:20:20 GMT

- آپارتمان برشت در زير شيرواني يك خانه قديمي مشجر واقع شده بود . راهرو كفپوش نامناسبي همچون تمام منزل داشت . براي عبور از زير طناب رخت هاي شسته بايد كمر خم ميكرديم و براي نوشيدن قهوه تلخ سرانجام از اتاق كار او كه پنجره اي زيبا به سوي دريا و كو هاي آلپ داشت سر در آورديم .

- اتاق شباهتي به كارگاه دارد : ماشين تحرير ، صفحات كاغذ ، قيچي ، جعبه هاي كتاب و روزنامه روي مبل جا گرفته اند ، هر از گاهي بخشي از روزنامه اي جدا مي شود و درون پرونده اي قرار مي گيرد .

- روي ميز بزرگ چسب با قلم مو ، عكس هاي فراوان ، تصاوير صحنه از اجرايي در نيويورك را ميبينيم .

- آن طرف تر راديويي جا گرفته ، جعبه سيگار برگ ، مبل ها ، انسان را وا مي دارد تا سيخ بنشيند .

- وسايل طوري هستند كه در 48 ساعت مي توان راهي سفر شد.

- موقع آن ميشود كه برويم ، برشت كلاه كپي و ديگ شير را بر مبدارد ، ديگ را بايد جلوي در خانه قرار دهد .

- برشت به شكلي بس نادر بي حوصله است ، به حركات و اشارات بسنده مي كند و بعد احترامي از صميم قلب .

- براي اين كه توجه مردم را به خود جلب نكند كمتر دستهايش را تكان مي دهد و همواره با سري خميده كلاه را تا روي پيشاني مي كشد ، گويي مي خواهد سيماي خود را پنهان كند .

- نيمي شريك جرم و نيمي خجالتي.

- اگر همين طور او را نگاه كنيم بي شباهت به يك كارگر نيست ، كارگر آهنگري ، ولي براي كارگر بودن فاقد نيروي جسماني است .

- خيلي ظريف و بسيار هوشيارتر ار آن كه يك روستايي باشد .

- آگاه براي آموزش دادن و بسيار دانا.

. . .

- يك بي وطن ، مردي با اجازه اقامت هاي محدود .

- عابر عصرما ، مردي به نام برشت ، يك فيزيكدان ، يك شاعر به دور از عطر كندر ...

جملات انتخاب شده از ترجمه جاهد جهانشاهي

نقل از روزنامه ايران ر ص 18

"خود – چرت پاره گي "

m-mashatooki — Sat, 18 Nov 2006 10:45:18 GMT

بالاخره بايد شروع مي شد :

سربازها ، يك رسته ي دوازده نفري ،‌ همگي از افراد خبره و ورزيده اي تشكيل مي شدند كه از يك دسته هشتاد نفري بازمانده بودند،آنها حالا پشت تپه ها و ناهمواري ها ي سبز رنگ پناه گرفته اند .

صورتهاي خشن ، لباسهاي درب و داغان و خاكي ، پوتين هاي پاره شده ، از خصوصيات ظاهري مردان خدا بود . البته مردان خدا القاب ديگري هم داشتند . گاهي به آنها صورت سنگي نيز گفته مي شد . كارخانه هاي آدم سازي بسيار دقيق بر روي صورت هاشان كار كرده با اينحال خصوصيت ويژه اي كه در شمايلشان به چشم ميزد ، حالت سردي سنگيني بود كه نشان از بي تفاوتي به همه چيز ، در راه رسيدن به هدف را داشت . البته دستيابي به اين اهداف جز به ياري خدايشان ميسر نميشد و چون آنان آخرين مردان خدا بودند ، مي توان نتيجه كه آرمانشان همان ايده ي خداوند بود و بخاطر همين در تمامي جنگها پيروز ميدان مي شدند .

پيروزي از آن خداست و فتح دنيا ، نزديك است !

آنروز تصويري كه در ذهن سربازها از منظره ها و موقعيات اطراف چرخ مي زد ، نشان از وقوع يك نبرد جانفرسا را ميداد . نبرد قريبي كه احتمال زياد مي رفت ، نبرد آخر و راهي به سوي پيروزي باشد . خوب ! اگر فكر كرديد كه دراين لحظه ي عصبانيت و استرس خداوند حتي !‌، تغييري در صورت و رفتار مردان او ( خدا ) ايجاد مي شود ، بي شك در اشتباهيد ، اين سربازها در تمامي زمان در حال گذر، يك طور آماده باش و صبور ،رفتار مي كنند حالا فرقي نمي كند موقع آتش بس باشد ياحتي استراحت و مرخصي ، اين مهم است كه آنان هميشه آماده و مترصد موقعيتي اند كه دشمن را بسپوزند !

دونفر ، يك بيسيم چي بهمراه فرمانده ي رسته ، جلوتر رفته اند تا موقعيت را كاملا شناسايي كنند . همگي منتظر فرمان سردسته هستند . تا اين كه صداي فرمانده عوضي ! از آن سوي خط با فواصل متقاطع مي آيد ،‌در صداي او نوعي معصوميت در عين بي رحمي ، وجود دارد . گويي اين صدا از دهان خود خداوند خارج مي شود ، و همينطور هم هست . سرباز ها اين را خوب مي دانند كه فرمان سردسته همان فرمان خداوند است كه حتما از دهان آدم لايقي مثل او بيرون مي آيد :

- موقعيت . افراد ، موقعيت اصلا و ابدا به يك مكان نظامي نمي خورد .

بايد ده نفر باشند كه بدون تغيير حالتي در صورتشان به ادامه فرمان توجه مي كنند :

- ما احتمالا با يك مانع طبيعي ، يك جانور خطرناك و غول پيكر طرف هستيم .

بيسيم چي جسارتا از چند متري آن طرف تر فرياد مي زند :

- قربان جسارتا اين را هم اضافه كنيد كه مثل ماها روي دو پا راه مي رود و تنش از موهاي سياه پوشيده شده .

فرمانده تصديق مي كند :

بله اين ...خل راست مي گه ! ما با يك موجود جنگلي – وحشي ، طرف هستيم كه دائما دستانش را با حالتي از روي خشم به سينه ي ستبرش مي كوبد .

گو ري ل . . . يك گوريل بزرگ .

سرباز ها اما پي نبرده اند كه او چه حيواني مي تواند باشد ؟ حتي خود خدا هم اسم گوريل را يادش رفته ! در غير اين صورت تا حالا از دهان فرمانده مي گفتش . اعصاب خداوند خرد است چون اسم نوك زبانش است ، ولي نه نبايد وقت را تلف كرد ، تازه دانستن اسم كمكي به سالم مانده مانع نميكند و اصولا بايد در نظر داشت كه براي نابود كردن و سپوختن !‌ جوارح دنيا ، فقط خود عمل مهم است.

- قربان ؟!؟ . . . اون داره به سمت من مياد ! . . . حيوونو مي گم ،‌ اون منو ديد . بدون شك فهميده كه ما اينجاييم . اوه !‌ . . . داره به سمت من . . . سمت ما مياد !

از اين لحظه به بعد ديگر انتظار جايز نيست ، سرباز ها بايد كفل هايشان را هم بكشند ! چون چه موقعيتي مي تواند از اين سرنوشت ساز تر باشد ؟ جان فرمانده و همراهش در خطر است ،‌ سربازان در حاليكه طي الارض مي كنند . به فاصله ي يك ثانيه ،‌در موقعيت فرمانده قرار مي گيرند .

دستور شليك . . .

گوريل عصباني در حاليكه مورد اصابت گلوله يك سري بنده ي عقده اي قرار گرفته است ، به سوي سرباز ها با وقار خاصي ! قدم بر مي دارد ، در اين لحظه يكي از سربازها ، كه معلوم نيست چه كسي است ،‌گلوله آتشيني را به سمتش شليك مي كند طوريكه سينه ي چپ گوريل از شدت سوختن آب مي شود .

اين البته خواست عدالت خداوندکه گوريل آرام قدم بردارد تا به سرنوشت شوم اش برسد . در عين حال شوخي و امداد هاي غيبي تا آنجا ادامه دارند كه خداي چيز ها ، چيزهاي كوچك ، هوس نكرده باشد يكي از سربازها را زير پاي گوريل سرنوشت ساز !‌ له و لورده كند .

لحظه هاي دردناكي در حال شكل گرفتن است ،‌ خود خدا هم از كار خود پشيمان است او نمي خواست اين طور سرباز را درب و داغان كند ، ديگراز بيسيم چي اثري وجود نداشت او در اثر ضربه هاي مهلك و پشت سر هم يك پتك آهنين كه نقش پاي گوريل عقده اي !‌ را ايفا مي كرد ، كملا صاف و نقش زمين شده بود.

حالا رسته با عقده ي بيشتري ، ببخشيد ! با عزم جزم تري به سمت گوريل شليك مي كنند . صداي رگبارگلوله ها طوري از دهان خداي چيزهاي كوچك بيرون مي آيد كه چرت بعد از ظهر خدايان سياره هاي ديگر را مثل هر روز مي پراند ،‌ اين يك طور خود چرت پارگي است ، چون آنها با اين كه از دست خداي چيز هاي كوچك عاصي هستند هيچگاه از كارهاي او جلوگيري نمي كنند . ولي بدون شك بايد او را ادب كرد تا چنين چرت بعد از ظهر خداوندگاران چيزهاي مهم و بزرگتر را پاره نكند ،

سرباز ها تمامي گلوله هاي آتشين خود را به سمت گوريل نشانه رفته اند .

دستور شليك !

در يك لحظه آتش باران چيزهاي كوچك ! به دست خداي اسباب ناچيز، بناگهان تمام دنيا را فرا مي گيرد طوريكه از دست خدايان چيز هاي بزرگ هم كاري بر نمي آيد ،‌ آنها كه در حال توليد رب النوع ديگري بودند تا همبازي خداي چيزهاي كوچك باشد ، حالا با تن هاي عرق كرده كاملا غافلگير شده اند .

كاري از دست خدايان چيزهاي بزرگتر و مهم تر برنمي آيد .

پیروزی از آن خداست و فتح نزدیک است!

جعبه ي كبريت خالي شده بود . خانه آتش گرفته ، خدايان عزيز مي سوزند ،

آه چه دردناك . . .

m-mashatooki — Wed, 01 Nov 2006 06:18:41 GMT

هیس ! همه ساکت... آقای رئیس میخواهند صحبت کنند ...

آقای رئیس : هیچی ... منم می خواستم همین رو بگم . . . همین !